Gdy spływa spomiędzy Wysokich Szczytów, jej wody są krystalicznie czyste i ożywcze.
Gdy toczy swe wody przez stepy, lodowatą tonią poi wszystkich Kai po równo.
Na Bagnach Smutku rozlewa się szeroko, płytko, nasiąkając wszelkim nieszczęściem jakim klątwa odmieniła te ziemie.
Później przychodzą kolejne upokorzenia: stanowi wszakże zroszoną krwią granicę między Żarliwą Menzurą a pustynią Ko, a wspaniały Awinamost plugawi ją wyziewami stajni, hut, rzeźni i warsztatów.
Vermińczycy opowiadają wspomnienia przodków o wodnych cudach, gdy walczą z rzeką w trakcie swych pielgrzymek.
Gdy nabiera słodyczy Luesolu, w niczym nie przypomina siebie samej u źródła.
Gdy wpada do Morza, szemrze westchnieniem ulgi.